Mem ile Zîn, aşkın en saf, en derin ve en hüzünlü hâllerinden birini anlatan zamansız bir hikâyedir. Yüzyıllardır dilden dile aktarılan bu efsane; yalnızca iki insanın birbirine duyduğu sevgiyi değil, sadakati, özlemi, sabrı ve kavuşamamanın içten acısını da anlatır.
Hikâye, Mem ile Zîn’in birbirlerini rüyalarında görmeleriyle başlar. Henüz gerçek hayatta karşılaşmadan önce, kalplerinde birbirlerine karşı derin ve açıklanamaz bir bağ oluşur. Daha sonra yolları kesiştiğinde bu bağ, büyük ve unutulmaz bir aşka dönüşür. Aralarında doğan sevda saf, güçlü ve kader gibi hissedilen bir aşktır.
Ancak Mem ile Zîn’in aşkı kolayca yaşanabilecek bir aşk değildir. Onları ayırmak isteyen kişiler, çevrelerindeki engeller ve yaşanan imkânsızlıklar, iki âşığın kavuşmasını zorlaştırır. Mem, Zîn’e duyduğu aşkla her geçen gün daha derin bir hasrete sürüklenir. Zîn ise güzelliği, zarafeti ve içten sevgisiyle bu aşkın en saf yüzünü temsil eder.
Bu hikâyede aşk, yalnızca kavuşmakla anlam kazanmaz. Mem ile Zîn’in sevdası; beklemeyi, sabretmeyi, kalpte saklı kalan sevgiyi ve gerçek aşkın zamanla eksilmeyen gücünü anlatır. Birbirlerini sevmelerine rağmen aralarındaki engeller büyür; kavuşma umutları yerini hüzne, özleme ve sonsuz bir bağlılığa bırakır.
Mem ile Zîn, bu dünyada kavuşamayan iki âşık olarak hatırlanır. Fakat onların aşkı ölümle bitmez; zamanın ve dünyanın sınırlarını aşan bir sevdaya dönüşür. Bu yüzden Mem ile Zîn, yalnızca ayrılıkla anılan iki âşık değil, cennette kavuşan âşıklar olarak bilinir.
Onların hikâyesi, gerçek aşkın bazen bu dünyada tamamlanmasa bile sonsuzlukta karşılık bulabileceğini anlatır. Bu nedenle Mem ile Zîn, aşkın en saf, en sadık ve en unutulmaz hâllerinden biri olarak yaşamaya devam eder.